H. Koncept Dipolarnej Grawitacji: Fizykalny Świat
#1
Copyright Dr inż. Jan Pająk

Rozdział H.
Koncept Dipolarnej Grawitacji: Fizykalny Świat


Motto tego rozdziału: "Zgodnie z Konceptem Dipolarnej Grawitacji, cokolwiek istnieje w całym wszechświecie, jest to tylko kolejną z wielu możliwych manifestacji tej samej przeciw-materii."

Przez całe wieki generacje uczonych i myślicieli starały się skonsolidować w jedno konsystentne ciało wiedzy różne odmienne kierunki intelektualnego rozwoju ludzkości, takie jak nauka, religia, wiedza ludowa, rytuały, wierzenia, przesądy, itp. Po wiekach niepowodzeń, wygląda na to, że w końcu odnieśliśmy sukces w tych wysiłkach i że taki wspólny koncept został znaleziony. Koncept ten jednoczy wszystkie kierunki naszego intelektualnego postępu. Ten nowy konsolidujący koncept nazwany został "Konceptem Dipolarnej Grawitacji". Jego pełny opis zawarty jest właśnie w niniejszym oraz następnym rozdziale tej monografii, a także w rozdziałach L i K monografii [8] "Totalizm". Niestety, jak to wielokrotnie zostało w tej monografii podkreślone, zamiast entuzjastycznie zacząć wdrażać ten koncept i powodować jego jak najszersze upowszechnienie, dzisiejsza oficjalna nauka ziemska najwyraźniej stara się go zniszczyć. Jak na razie, jest więc on zmuszony do rozprzestrzeniania się w całkowitej konspiracji i atmosferze potępienia, niemal identycznie jak w najmroczniejszych czasach Imperium Rzymskiego miało to miejsce z religią chrześcijańską, zaś w czasach średniowiecza - z poprzedniczką dzisiejszej nauki.
Aczkolwiek może nam zająć jeszcze wiele lat zanim dotrze to do świadomości każdego, dotychczasowe naukowe zrozumienie pola grawitacyjnego tolerowało ogromny błąd. Rozważania które ukazują, dokumentują i neutralizują ten błąd, wyrażone zostały właśnie w postaci owej nowej teorii pola grawitacyjnego. We wszystkich opracowaniach które ją prezentują, teoria ta nazywana jest "Konceptem Dipolarnej Grawitacji". Generalnie rzecz biorąc, błąd ten polega na dotychczasowym zaklasyfikowaniu grawitacji do zupełnie niewłaściwej grupy pól. Mianowicie jest ona błędnie klasyfikowana do grupy pól monopolarnych, zamiast dipolarnych. Wiadomo, ze powszechnie znanym przykładem pola monopolarnego jest "pole elektryczne". Natomiast przykładem pola dipolarnego jest "pole magnetyczne". Dlatego ten zasadniczy błąd dotychczasowej oficjalnej nauki ziemskiej, zgrubnie można by porównać do systematycznego mylenia przez naszych naukowców elektryczności z magnetyzmem. Jeśli jednak naprawić owo błędne zaklasyfikowanie i zakwalifikować grawitację jako jedno z pól dipolarnych, wtedy cały nasz pogląd na budowę i działanie wszechświata musi ulec przewartościowaniu. Dla przykładu, tzw. "zjawiska nadprzyrodzone" uzyskają grawitacyjne wyjaśnienie. Stąd parapsychologia będzie wówczas musiała zostać zaklasyfikowana jako część fizyki (a ściślej fizyki przeciw-świata - patrz podrozdział H10). Dipolarna grawitacja wskazuje także na istnienie drugiego świata fizykalnego, jaki panuje równolegle do naszego świata. Świat ten od wieków potwierdzany jest przez religie, które nazywają go "tamtym światem". Jednak ciągle jest on zaprzeczany przez dzisiejszą naukę. Substancja panująca w tym drugim świecie wykazuje właściwości "naturalnego komputera". Jest ona bowiem zdolna do myślenia w swojej naturalnej konsystencji. Istnienie więc odrębnego świata wypełnionego "myślącą substancją" przekształca cały wszechświat w rodzaj ogromnego "mózgu", lub ściślej w rodzaj "wszechświatowego komputera". To z kolei wprowadza liczne implikacje natury filozoficznej i religijnej. Wybrane z nich omówione będą w następnym rozdziale "I". Z definicji ów nowy Koncept Dipolarnej Grawitacji musi odnosi swoje zastosowanie do niemal wszystkich reguł i praw studiowanych dotychczas przez różne dyscypliny nauki ludzkiej. Wszakże jego stwierdzenia odnoszą się do fizyki, astronomii, chemii, inżynierii, biologii, medycyny, itp. Dlatego można go uważać za urzeczywistnienie poszukiwanej już od dawna przez licznych naukowców i filozofów, tzw. "teorii wszystkiego" zwanej także "Teorią Wielkiej Unifikacji" (po angielsku "Theory of Everything"). Teoria ta wiąże, wyraża i obejmuje sobą, wszystkie aspekty ludzkiej wiedzy.
Koncept Dipolarnej Grawitacji po raz pierwszy opublikowany został w 1985 roku w monografii naukowej [1H] Pająk J., "The Oscillatory Chamber - a breakthrough in the principles of magnetic field production" (drugie wydanie nowozelandzkie, przerobione, Invercargill, 14 października 1985 roku, ISBN 0-9597698-4-6; 115 stron plus 15 ilustracji). Monografia [1H] wydana była w Nowej Zelandii prywatnym nakładem autora. Od owego czasu był on też publikowany w języku Polskim w monografii [2H] Pająk J., "Teoria Magnokraftu" (Invercargill, Nowa Zelandia, marzec 1986, ISBN 0-9597698-5-4; 136 stron, 58 rysunków). Upowszechniany też był w języku niemieckim w artykule [3H] "Gravitation als Dipolare Felder", opublikowanym w zachodnio-niemieckim czasopiśmie Raum & Zeit, Nr. 34, Juni/Juli 1988, strony 57 do 69). Potem po uaktualizowaniu i poszerzeniu, publikowany on był ponownie w Nowej Zelandii aż kilka razy - patrz monografie [1a] i [2a]. Po ponownym przerobieniu i poszerzeniu, publikowany on był jeszcze raz w języku polskim w monografiach [3] i [3/2]. Po dalszych udoskonaleniach - w kolejnych polskojęzycznych monografiach [1/2] i [1/3]. Po kolejnym gruntownym przeredagowaniu ukazał się on w rozdziałach K i L monografii [8]. Jego obecna prezentacja z niniejszej monografii [1/4] jest już około jedenastym, usprawnionym, poszerzonym i przeredagowanym wydaniem tego konceptu. Owa monografia [1/4] jaka prezentuje jego najnowszą wersję, dostępna jest już w językach angielskim i polskim, zaś obecnie tłumaczona jest ona też na język niemiecki.
Koncept Dipolarnej Grawitacji jest całkowicie nowym modelem fizycznym i filozoficznym skonstruowanym dla wyjaśnienia budowy i działania wszechświata rządzonego dipolarną grawitacją. W tym nowym koncepcie nasz wszechświat składa się z dwóch odrębnych światów o fizykalnej naturze, oraz z dodatkowego trzeciego wirtualnego świata. Zauważ że ów trzeci świat wirtualny posiada naturę software komputerowego. Pierwszy z tych dwóch światów fizykalnych zwykle nazywany jest tutaj naszym światem. Jednakże inne terminy też mogą zostać użyte dla jego opisania, np. świat fizyczny, czy świat materii. Drugi ze światów nazywany jest tu przeciw-światem. Jednakże inne nazwy, np. inny świat, drugi świat, czy "wszechświatowy komputer" albo "UC", także mogą go opisywać. Trzeci z tych światów, jaki zawarty jest we wnętrzu przeciw-świata, nazywany jest tutaj światem wirtualnym, lub światem softwarowym.
Zilustrujmy tu na przykładzie ową potrójną naturę wszechświata rządzonego dipolarną grawitacją. Natura ta daje się bowiem porównać do typowej maszyny sterowanej komputerem. Przy takim porównaniu, nasz świat fizyczny jest ową maszyną. Przeciw-świat jest wówczas hardwarem "wszechświatowego komputera" – czyli urządzeniami owego komputera jaki steruje tą maszyną. Z kolei świat wirtualny jest owymi programami zawartymi we wnętrzu "wszechświatowego komputera". Zgodnie więc z nowym Konceptem Dipolarnej Grawitacji, wcale o tym nie wiedząc, żyjemy równocześnie aż w trzech odmiennych światach. Świat materii, albo "nasz świat", jest tym jaki doświadczamy codziennie za pośrednictwem naszych pięciu zmysłów fizjologicznych. Natomiast przeciw-świat normalnie pozostaje zamknięty dla naszych zmysłów i dotychczasowych instrumentów badawczych. Może on jednak być badany przez nasz intelekt. Odwiedzany jest on też przez nas nieświadomie podczas snów i hipnozy. Może też być egzaminowany celowo przez szczególną zdolność naszego umysłu zwaną ESP – od "Extra-Sensory Perception". Trzeci ze światów, znaczy świat wirtualny, jest najbardziej dla nas niedostępny, jako że przenosimy się do niego tylko w momencie śmierci. Jednak on także może być badany przez nasze umysły.
Koncept Dipolarnej Grawitacji nie jest jeszcze jednym całkowicie spekulatywnym modelem rzeczywistości jaki nie posiada zastosowań praktycznych. Wprost przeciwnie, zapewnia on nam niemal natychmiastowe, zróżnicowane i wymierzalne korzyści. Dla przykładu, wyjaśnia on zasady ruchu telekinetycznego oraz pozwala na budowę urządzeń telekinetycznych. Z kolei urządzenia telekinetyczne umożliwiają nam wykorzystanie zjawiska telekinezy dla potrzeb transportowych oraz dla pozyskiwania energii otoczenia. Po więcej danych patrz opisy w podrozdziale H6.1, oraz w rozdziale LA do LC niniejszej monografii. Koncept ten opisuje też zjawisko trwałego telekinetyzowania materii, wyjaśnione tutaj w podrozdziale H8.1. Wskazuje także sposoby praktycznego wykorzystania tego zjawiska w rolnictwie, medycynie, chemii, inżynierii materiałowej, itp. Teoria dipolarnej grawitacji wyjaśnia również zasadę formowania telepatycznej fali nośnej. W ten sposób umożliwia ona budowę urządzeń wykorzystujących telepatię dla różnorodnych celów, poczynając od łączności, poprzez budowę rzutników telepatycznych, a kończąc na nauczaniu i sterowaniu. Po więcej danych patrz opisy z podrozdziałów NB1, N5.1 i N5.2 niniejszej monografii, podrozdziały H13, N2 i N3 monografii [1/3], oraz traktat [7/2]. Koncept Dipolarnej Grawitacji ukazuje także źródło absolutnie poprawnej informacji o każdym obiekcie materialnym jaki kiedykolwiek istniał, istnieje, lub będzie istniał w dowolnym punkcie wszechświata. Źródłem tym jest substancja panującą w przeciw-świecie, która formuje "wszechświatowy komputer" – UC. Omawiany tu koncept dostarcza również fundamentów teoretycznych dla rozpracowania różnorodnych technik, jakie pozwalają dotrzeć do tej informacji, pozyskać ją, oraz wykorzystać dla różnorodnych celów stosowalnych w każdej dziedzinie ludzkich aktywności. Przykładami tych technik są ESP, hipnoza, medytacja, uzdrawianie, sny, itp. – po więcej danych patrz podrozdział H11. Koncept Dipolarnej Grawitacji ujawnia również, że faktycznie to istnieje ogromna zbieżność pomiędzy rzeczywistą budową i działaniem wszechświata, a budowy i działaniem wszechświata jaką opisują religie. wcale nie religie, a owa zadufana w sobie dotychczasowa nauka ziemska jest tu w całkowitym błędzie. Przykładowo, nowy Koncept Dipolarnej Grawitacji udowadnia formalnie, że wszechświatowy intelekt - przez religie zwany Bogiem, faktycznie istnieje. Koncept ten także dowodzi, że ludzie faktycznie składają się z aż trzech odrębnych składowych. Mianowicie składają się (1) z ciała fizycznego, czyli z "ciała", (2) z przeciw-ciała, czyli z "ducha", oraz (3) z rejestrów, czyli z "duszy". Ponadto, dowodzi on, że jedna z owych składowych, mianowicie "rejestry" albo "dusza", faktycznie wcale nie zostaje unicestwiona w chwili naszej śmierci fizycznej. Po naszej śmierci owa "dusza" przenosi się jedynie na stałe do odrębnego świata wirtualnego. W końcu koncept ten dostarcza też całego szeregu bardziej adekwatnych od dotychczas stosowanych modeli działania człowieka. Umożliwia on też efektywne wykorzystanie tych modeli dla celów filozoficznych, leczniczych, nauczania, badań, itp. Przykładowo, ujawnia on jak dokładnie działa mózg i umysł ludzki – po odpowiednie opisy patrz podrozdział I5.4, jak działają nasze uczucia – po odpowiednie opisy patrz podrozdział I5.5, czym naprawdę jest akupunktura – po opisy patrz podrozdział I5.6, jak działają prawa moralne - patrz podrozdziały I4.1.1 i JB3.4, oraz wiele więcej.
Jak to wykazują badania tego nowego Konceptu Dipolarnej Grawitacji, nasza cywilizacja w sposób nieświadomy już od wieków eksploatuje najróżniejsze korzyści wynikające z istnienia przeciw-świata. Przykładowo, eksploatuje ona naturalne źródło informacji zawarte w wszechświatowym komputerze z przeciw-świata. Za pośrednictwem różdżkarstwa ludzie pozyskują bowiem z tego komputera dane o podwodnych żyłach wody i surowców mineralnych. Technikami uzdrawiania ludzkość wykorzystuje prawa przeciw-świata dla poprawy zdrowia ludzi i zwierząt. Niektóre kultury za pomocą magii wykorzystują przeciw- świat do formowania efektów sprzecznych z prawami fizycznymi. Religie wskazują jak modlitwą wypraszać dla siebie najróżniejsze przysługi wszechświatowego intelektu, czyli religijnego Boga. Jasnowidzowie rozglądają się po przeciw-świecie aby zobaczyć przyszłość. Itd., itp. Jednakże wszystko co dotychczas w tym zakresie osiągnęliśmy jest jedynie wstępem. Koncept Dipolarnej Grawitacji przeciera bowiem drogę do rozwinięcia jeszcze bardziej zaawansowanych metod, technik i urządzeń. Umożliwią one uzyskanie daleko bardziej idących korzyści w przyszłości. Dla przykładu, projektanci mogą otrzymywać z przeciw-świata nieznane im szczegóły techniczne swoich projektów. Konstruktorzy mogą znaleźć najlepsze parametry pracy dla swoich urządzeń czy najlepsze materiały oraz najbardziej użyteczne technologie dla swoich modeli. Wynalazcy mogą weryfikować poprzez niego swoje idee. Inżynierowie mogą materializować swoje urządzenia zamiast je budować, itp. - patrz podrozdział H11. Zamiast stosować wolne i ograniczane przemieszczenia fizyczne, nasze napędy mogą zacząć wykorzystywać natychmiastowe ruchy telekinetyczne. Zamiast podróżowania w przestrzeni, możemy zacząć podróżowanie w czasie. Zamiast używania niebezpiecznych i powolnych fal elektromagnetycznych, możemy komunikować się natychmiastowymi urządzeniami łączności telepatycznej. Zamiast produkowania energii poprzez spalanie paliw lub rozbijanie atomu, możemy zacząć budować "urządzenia darmowej energii". Takie "urządzenia darmowej energii" pozyskują bowiem ciepło z otoczenia dzięki wykorzystaniu zjawiska telekinezy – wszakże telekineza reprezentuje odwrotność tarcia. Potem zaś urządzenia te zamieniają owo ciepło na przepływ elektryczności. Wszystkie te możliwości, a także i wiele więcej, mogą okazać się dostępne dla naszej cywilizacji, jeśli znajdzie ona czas i motywację aby rozpracowywać ten koncept dalej, oraz jeśli faktycznie powoła ona do życia "nauki przeciw-świata" opisywane w podrozdziale H10. (Szczególnie zaś "inżynierię przeciw-świata.) To wszystko jest powodem dla jakiego przeznaczyłem wiele swego prywatnego czasu i energii na poszukiwanie i badanie godnych zaufania metod i zasad technicznego uzyskania tych wszystkich korzyści jakie wymieniłem powyżej.
Koncept Dipolarnej Grawitacji dostarcza również wielu poza-materialnych korzyści dotyczących naszego rozwoju intelektualnego. Dostarcza on bowiem wyjaśnienia dla wielu empirycznych obserwacji poprzednio traktowanych jako niewyjaśnialne. Przykładowo objaśnia on czym jest telekineza - oraz jej ludzka wersja zwana psychokinezą. Wyjaśnia on też telepatię, akupunkturę, podwójne osobowości, przewidywanie przyszłości, reinkarnację, życie po życiu, samospalenie się ludzi (po angielsku zwane "spontaneous human combustion"), kroczenie po ogniu ("firewalking"), oraz wiele dalszych dotychczas nierozumianych zjawisk - patrz podrozdziały I6 i I3.1. Naprawia on też bardzo poważne błędy w opisie budowy i działania wszechświata rozpowszechniane przez dotychczasową naukę ziemską. Dostarcza cennego połączenia pomiędzy oddzielnymi dziedzinami aktywności intelektualnej. Inspiruje działania poznawcze w nowych kierunkach. Demaskuje zakłamanie jakie się upowszechnia w wielu obszarach. W końcu dostarcza on uzasadnienia dla filozoficznej zasady, że "każdy cel jaki jest możliwy do wyobrażenia, jest także możliwy do osiągnięcia" – po szczegóły tej zasady patrz zawartość podrozdziału I5.4, oraz porównaj ją z podrozdziałem JB7.3.
W odniesieniu do religii, w chwili obecnej Koncept Dipolarnej Grawitacji jest jedyną spójną i poprawną teorią fizykalną, która dostarcza naukowego dowodu na fakt istnienia wszechświatowego intelektu (Boga). Koncept ten wyjaśnia także wiele aspektów Stwórcy, które dotychczas nie były klarowne w świetle stwierdzeń poszczególnych religii. Ponadto koncept ten podpiera sobą, wzmacnia, klaryfikuje i uściśla gro zasad i twierdzeń religijnych. Dostarcza im też funkcjonalnego uzasadnienia, wyjaśnia mechanizmy ich działania, oraz wskazuje drogę dla ich pełniejszego wykorzystania ku dobru indywidualnych osób, oraz całych społeczeństw. To właśnie z ustaleń Konceptu Dipolarnej Grawitacji wyrosła szczególnie moralna i postępowa filozofia, czy też raczej nowy koncept filozoficzno-religijny, zwana totalizmem. Prezentacja tej filozofii jest zawarta w rozdziałach JA do JC niniejszej monografii.
Również w odniesieniu do zasad naszego myślenia Koncept Dipolarnej Grawitacji wprowadza nową jakość. Uświadamia on bowiem błędność dotychczasowego "rozpatrywania w oderwaniu". Wprowadzony przez ten koncept alternatywny sposób myślenia, w tej monografii nazwany myśleniem totaliztycznym. Myślenie totaliztyczne nakazuje aby wszystko traktować jako składową większej inteligentnej całości. Generalnie rzecz biorąc, totalizm ujawnia iż rozpatrywanie jakiegokolwiek obiektu, procesu, czy zjawiska w sposób mechaniczny i w oderwaniu od innych obiektów, procesów, czy zjawisk, jest podstawowym uproszczeniem i źródłem błędów. Wszakże w naszym wszechświecie wszystko korzysta ze wspólnego źródła inteligencji. Stąd wszystko posiada inteligentny związek ze wszystkim innym. Dotychczasowe zakładanie więc nieistnienia owego związku, było poważnym wypaczeniem obrazu rzeczywistości. Wypaczenie to prowadziło do rodzaju kłopotów, w jakie nasza cywilizacja wprowadzona została właśnie przez owo nietotaliztyczne myślenie i ślepotę wynikającą z "rozpatrywania w oderwaniu".
W powszechnym użyciu istnieje wiele spekulatywnych konceptów dla jakich jak dotąd nie znaleźliśmy materialnych odpowiedników w świecie fizycznym, ale które okazały się wysoce użyteczne i praktyczne. Ich przykładami mogą być liczby urojone czy n-wymiarowe przestrzenie w matematyce, koncept energii w fizyce, entropia w termodynamice, oraz inne temu-podobne idee. Różnorodne korzyści i użyteczne wyjaśnienia dostarczane przez nowy Koncept Dipolarnej Grawitacji, umożliwiają zakwalifikowanie go do tak samo użytecznej i praktycznej idei. Nie marnujmy więc potencjału tego konceptu, poprzez niepotrzebne odczekiwanie aż zostanie on oficjalnie zaakceptowany przez wrogą mu oficjalną naukę ziemską. Raczej każdy z nas indywidualnie powinien starać się go zaakceptować natychmiast na bazie jego praktyczności. W ten sposób spożytkujemy już obecnie jego ogromny potencjał.
Koncept Dipolarnej Grawitacji sformułowany został w taki sposób, że każdy jego aspekt może zostać zweryfikowany eksperymentalnie. Koncept ten ujawnia bowiem cały szereg postulatów i zasad, jakie umożliwiają dalsze rozpracowanie i skompletowanie obiektywnych eksperymentów potwierdzających jego zasadność. Przykłady takich eksperymentalnych potwierdzeń, jakie mogą być zrealizowane niemal natychmiast, zaprezentowane są w podrozdziałach H1.1 i I3.3. Stąd też, ktokolwiek życzy sobie otrzymania "twardego" dowodu na poprawność tego konceptu, dowód taki może uzyskać bez trudności.
Dla tych osób, które gotowe są polegać na działaniach sprawdzających zrealizowanych przez kogoś innego, rozdział ten dostarczy wielką ilość dowodów oraz eksperymentów już skompletowanych. Każdy z nich potwierdza poprawność Konceptu Dipolarnej Grawitacji. Liczba przytoczonych tylko w tym rozdziale dowodów, jest znacznie wyższa niż liczba dowodów podpierających wiele teorii naukowych jakie już od dawna cieszą się powszechnym uznaniem ziemskich naukowców. Dalsze podobne dowody są prawdopodobnie częścią życia prawie każdego czytelnika. Połączmy więc nasze wysiłki w najlepszym możliwie wykorzystaniu dowodów już dostępnych, aby osiągnąć szybkie wprowadzenie w życie tego humanistycznego, pozytywnego i niezwykle użytecznego konceptu.

=> H1.
Antworten to top



Gehe zu:


Benutzer, die gerade dieses Thema anschauen: 1 Gast/Gäste