H10.1. Nowe dyscypliny "totaliztycznej nauki"
#1
Copyright Dr inż. Jan Pająk

H10.1. Nowe dyscypliny "totaliztycznej nauki"

Chociaż podstawowe badania przeciw-świata i przeciw-materii są prowadzone w ramach samego Konceptu Dipolarnej Grawitacji, koncept ten jest nauką "czystą" (pure science) i jako taki NIE zajmuje się stosowaniowymi rozwiązaniami problemów z obszaru, który bada. Dlatego stworzenie "totaliztycznej nauki" która m.in. zajęłaby się praktycznym wykorzystywaniem naszej nowo-nabytej wiedzy o przeciw-świecie, wymaga otwarcia całego szeregu całkiem nowych totaliztycznych dyscyplin badawczych, szczególnie z obszaru stosowaniowego (tj. z "applied sciences"). Niektóre aspekty stosowaniowe przeciw-świata są już obecnie badane przez nowe dyscypliny w jakich stworzeniu czułem się kompetentny i dlatego jakie już wprowadziłem w życie. Są to:
#1. "Filozofia totalizmu". Jest ona przedmiotem rozważań rozdziałów JA do JF niniejszej monografii, oraz dwóch całych odrębnych monografii, nowszej [8/2] i starszej [8].
#2. "Mechanika totaliztyczna". Jest ona dokładnie omawiana w rozdziale JG.
#3. "Inżynieria przeciw-świata". Już ją zainicjowałem poprzez rozpracowanie zasad działania całego szeregu urządzeń technicznych wykorzystujących możliwości przeciw-świata. Najważniejsze z tych urządzeń obejmują:
#3a. "Baterie telekinetyczne". Są one opisywane w rozdziale LA.

#3b. "Wehikuły telekinetyczne". Są one opisywane w rozdziale LC.

#3c. "Wehikuły czasu". Te są opisywane w rozdziale M.

#3d. "Urządzenia łączności telepatycznej".
Szczególnie "teleskopy i rzutniki telepatyczne" opisywane w rozdziale K, głównie w podrozdziałach K5.1 i K5.3.
 Ciągle istnieją jednak dalsze obszary, jakich ogromna użyteczność jest już wskazywana przez Koncept Dipolarnej Grawitacji. Jednak z uwagi na moją specjalizację naukową, obszarów tych ja sam nie jestem w stanie zainicjować. Aby podać tutaj jakieś ich przykłady, to należą do nich "chemia przeciw-świata", "medycyna przeciw-świata", "biologia przeciw-świata", itp. Badałyby one jak wykorzystać praktycznie szerokie możliwości otwarte przez naszą znajomość praw które rządzą tymi nowymi światami, oraz zjawisk które w nich panują. Stąd formowałyby nowe substancje, składniki chemiczne i całe obiekty poprzez syntezowanie ich w przeciw-świecie, budowałyby one maszyny leczące jakie wpływałyby na nasze duplikaty przeciw-materialne i w ten sposób przysparzałyby nam zdrowia, poznawałyby nasze przeciw- ciało i jego funkcje, uczyłyby ludzi jak wykorzystywać przeciw-świat dla dobra naszych roślin lub zwierząt, itp.
Poprzez otwarcie możliwości kształtowania takich nowych dyscyplin naukowych dosłownie od zera, Koncept Dipolarnej Grawitacji rzuca wyzwanie tym wszystkim sfrustrowanycm naukowcom, którzy dotychczas narzekali, że jakoby nic już nie zostało dla nich do odkrycia czy zbadania.
Jednym z bardziej interesujących problemów badawczych, które nauki przeciw-świata kiedyś powinny rozwiązać, jest eksperymentalne ustalenie jaki jest właściwie przebieg linii sił pola grawitacyjnego, oraz czy ów przebieg faktyczny pokrywa się z przebiegiem wydedukowanym teoretycznie i opisanym w podrozdziale JE3.7.1. Wszakże, ów przebieg definiuje prawdziwy kształt naszego wszechświata, oraz pozwala zrozumieć pochodzenie wszechświata. Poprzez analogię pola grawitacyjnego do wszelkich innych pól dipolarnych, daje się wszakże przewidzieć, że linie sił pola grawitacyjnego też formują obwody zamknięte. Tyle tylko, że zgodnie z Konceptem Dipolarnej Grawitacji, obwody te muszą przenikać przez objętość aż dwóch odrębnych światów fizykalnych, tj. naszego świata fizycznego, oraz przeciw-świata. W przeciwieństwie jednak do np. pola magnetycznego, którego cechy daje się ilustrować i studiować na niewielkich magnesach, wszelkie obiekty które wytwarzają pole grawitacyjne o mocy wystarczająco dużej aby dało się w nim określać przebiegi jego linii sił, niestety są gigantycznych rozmiarów. W dzisiejszej więc sytuacji naszej cywilizacji, nie dają się one eksperymentalnie analizować. Aby bowiem zbadać jaki jest przebieg linii sił pola grawitacyjnego, musielibyśmy np. wytworzyć w laboratorium jakąś kosmiczną "czarną dziurę" o mikroskopijnych rozmiarach, po czym prześledzić jak przebiegają linie sił jej pola grawitacyjnego. Innym rozwiązaniem byłoby wysłanie w przestrzeń statku kosmicznego typu magnokraft, z zadaniem aby przemieszczał się on zawsze wzdłuż linii sił pola grawitacyjnego powiedzmy naszego Słońca, oraz następne prześledzenie dokładnej trajektorii po jakiej statek ten będzie się poruszał. Jak jednak byśmy się do tego nie zabrali, ciągle na dzisiejszym poziomie naszej wiedzy, rzeczywisty przebieg linii sił pola grawitacyjnego w makroskali jest praktycznie niemożliwy do eksperymentalnego prześledzenia. Musi on więc być badany dopiero przez przyszłe nauki przeciw-świata. Jedyne co narazie jesteśmy w stanie uczynić, to dedukować o tym przebiegu w sposób teoretyczny, opierając się na "totaliztycznym modelu budowy i mechanizmu działania wszechświata", jaki opisany został w podrozdziale JG3.7.1.
Na zakończenie tego krótkiego podrozdziału chciałbym przypomnieć, że żyjemy w czasach filozoficznych decyzji, opowiadania się po którejś stronie, oraz demaskowania filozoficznych przeciwników. Dlatego zanim czytelnik przejdzie do zapoznawania się z następnymi częściami niniejszej monografii, powinien dokonać myślowej decyzji na temat strony po której on sam się opowiada. Zależnie bowiem od tego, czy widzi siebie po stronie starej nauki i edukacji, oraz ich filozofii, czy też po stronie właśnie nabierającej samoświadomości totaliztycznej nauki i edukacji, oraz ich totaliztycznej filozofii, jego odbiór pozostałych części niniejszej monografii będzie zupełnie inny. Proponuję więc zatrzymać się teraz na chwilę i dokonać rewizji własnej duszy pytaniem: gdzie ja stoję i po której stronie się opowiadam? Wszakże zależnie od tego jaka będzie odpowiedź na owo pytanie, wszystko co widzimy i czynimy, począwszy od tej chwili zacznie wyglądać zupełnie inaczej.
Kiedy zaś czytelnik zadecyduje już o swojej własnej przynależności, powinien także określić przynależnośc filozoficzną środowiska w jakim się znajduje. W tym celu, przy jakiejś nadarzającej się sposobności, jednak bez wzbudzenia niepotrzebnych podejrzeń, powinien poruszyć w swoim środowisku niektóre z zasad Konceptu Dipolarnej Grawitacji i totalizmu. Reakcja jaką otrzyma na to poruszenie, jednoznacznie wyklaruje mu przynależność filozoficzną całego jego środowiska, a także poszczególnych osób z tego środowiska.

=> H11.
Antworten to top



Gehe zu:


Benutzer, die gerade dieses Thema anschauen: 1 Gast/Gäste