H4.1. Podstawowe zjawiska przeciw-świata
#1
Copyright Dr inż. Jan Pająk

H4.1. Podstawowe zjawiska przeciw-świata

Motto tego podrozdziału: "Rzeczywistość wykracza poza granice wyobraźni, wyobraźnia ograniczana jest już poznaną rzeczywistością."

Z powodu zakrycia i niedostępności dla naszych zmysłów, przeciw-świat utrzymywał nas dotychczas w całkowitej ignorancji zarówno co do faktu swego istnienia, jak i co do swojej charakterystyki i panujących w nim zjawisk. Tymczasem, jak czytelnicy zapewne zdołali już w tym się zorientować z uprzednich podrozdziałów tego rozdziału H, na przekór naszej ignorancji, przeciw-świat jest ogromnym światem. Jest on wielokrotnie bardziej skomplikowany niż nasz świat fizyczny. Wszakże oprócz zjawisk czysto fizykalnych, znanych nam już dosyć dobrze z naszego świata i wynikających z wzajemnych oddziaływań na siebie cząsteczek przeciw- materii wypełniającej ów przeciw-świat, pojawiać się w nim bądą też zjawiska jakie zupełnie są nam nie znane. Wynikają one bowiem z naturalnej inteligencji przeciw-materii. (Zjawiska te dokładniej są opisywane w następnym rozdziale I.) Wystąpią tam też zjawiska, z jakimi wprawdzie spotykamy się w naszym świecie, jednak jakich dotychczas naukowo nie byliśmy w stanie opisać. Wynikają one bowiem z wzajemnego współdziałania naszego świata z poprzednio nam nie znanym przeciw-światem. Z tego więc powodu, zarówno zjawiska występujące w przeciw-świecie, jak i prawa rządzące tymi zjawiskami, są znacznie bardziej rozległe i złożone niż zjawiska i prawa naszego świata. Aby je wszystkie zgłębić i opisać, wystarczy więc zajęcia dla całych generacji przyszłych totaliztycznych naukowców. Oczywiście, już obecnie zdołałem poznać kilka najważniejszych z tych zjawisk, aczkolwiek doskonale zdaje sobie sprawę że nie reprezentują one jeszcze wszystkich zjawisk przeciw-świata. Wszakże zjawiska jakie udało się poznać do chwili obecnej, są to tylko te które w ewidentny i łatwo wykrywalny sposób wpływają na stan i zjawiska naszego świata.
Niezależnie jednak od owych zjawisk jakie z naszego świata są łatwe do odnotowania, przeciw-świat z całą pewnością posiada też cały szereg zjawisk unikalnych dla siebie samego. Ich poznanie wymagało będzie dopiero uprzedniego wypracowania zupełnie nowych metod badawczych pozwalających na wgląd do niektórych tajemnic przeciw-świata. Już w chwili obecnej opracowałem jedną z takich nowych metod badawczych, jaką na swój użytek nazwam "metodą różnicową". Polega ona na analizie różnic pomiędzy przebiegami dwóch identycznych zjawisk, jedno z których zachodzi, lub jest inicjowane, w naszym świecie, inne zaś zachodzi, lub jest inicjowane, w przeciw-świecie. Ich przykłady obejmują zjawisko ruchu fizycznego i ruchu telekinetycznego, fali dźwiękowej i fali telepatycznej, itp. Obserwowalne różnice pomiędzy przebiegiem lub efektami takich dwóch identycznych i odpowiadających sobie zjawisk, pozwalają następnie na wydedukowane własności przeciw-materii i przeciw- świata, praw do nich się odnoszących, itp.
W niniejszym podrozdziale postaram się przytoczyć wykaz tych zjawisk przeciw-świata, jakie dotychczas zdołałem już zidentyfikować i opisać w którejś z części niniejszej monografii. Ponieważ mechanizm powstawania tych zjawisk wywodzi się z kilku odmiennych źródeł, podczas sporządzania poniższego ich wykazu najpierw podane zostało kryterium zaklasyfikujące daną grupę zjawisk do określonego źródła z jakiego się wywodzą, a dopiero potem przytoczono wykaz zjawisk przynależnych do tego źródła:
#1. Zjawiska czysto fizykalne zachodzące w przeciw-materii. Wynikają one ze wzajemnego oddziaływania na siebie cząsteczek przeciw-materii. Dotychczas zdołałem zidentyfikować następujące zjawiska z tej grupy:
#1A. Pola elektryczne. Lokalne sprężenia lub rozrzedzenia przeciw-materii są znane naszej nauce pod nazwą "pola elektryczne". Niestety, nauka ta nie potrafiła dotychczas wyjaśnić, czym właściwie są owe pola elektryczne. Ich bardziej szczegółowszy opis zawarty został w podrozdziale H5.1 niniejszej monografii (tj. w pierwszym z następnej sekcji podrozdziałów). Wszystkie prawa jakie rządzą polami elektrycznymi wynikają więc z praw, jakie w przeciw-świecie rządzą wzajemnymi oddziaływaniami obszarów sprężonej lub rozrzedzonej przeciw-materii.
#1B. Pola magnetyczne. Lokalne cyrkulowanie przeciw-materii po obwodach zamkniętych, nasza nauka nazywa z użyciem terminu "pola magnetyczne". Wiedząc o ich istnieniu, nauka ta też dotychczas nie potrafiła dokładnie wyjaśnić, czym właściwie owe pola magnetyczne są. Ich szczegółowszy opis zawarty został w podrozdziale H5.2 niniejszej monografii. Wszystkie prawa jakie rządzą polami magnetycznymi wynikają z praw jakie w przeciw-świecie rządzą wzajemnymi oddziaływaniami strumieni cyrkulującej przeciw-materii.
#1C. Fale telepatyczne. Są to fale wibracji rozprzestrzeniające się w przeciw- materii (tj. drgania przeciw-materii). Naszej nauce nie są one jeszcze teoretycznie znane. Jednak różne ich odmiany zostały już poznane empirycznie przez tzw. "alternatywne nauki" i są już opisywane przy użyciu takich terminów jak np.: energia piramidy (patrz podrozdział H7.1), sygnały radiestezyjne (patrz podrozdział H7.2), energia orgonu (patrz podrozdział H7.1), przekazy telepatyczne, itp. Ja mam przyjemność być pierwszym naukowcem, który je teoretycznie opisał i wyjaśnił, przyporządkowując im nazwę "fale telepatyczne". Ich wstępny opis zawarty został w podrozdziale H7.1 niniejszej monografii, zaś poszerzenie tego opisu podane jest w rozdziale N. Wszystkie prawa jakie rządzą falami telepatycznymi wynikają z praw jakie w przeciw-świecie rządzą powstawaniem, własnościami, i zachowaniami fal wibrującej przeciw-materii.
#2. Fizykalne oddziaływania przeciw-materii z materią. Zjawiska z tej grupy wynikają z powiązania polem grawitacyjnym przeciw-materii z przeciw-świata oraz materii z naszego świata. Manifestują się one wzajemnym współdziałaniem obu tych substancji. Jak dotychczas zdołałem zidentyfikować następujące z nich:
#2A. Trwałe telekinetyzowywanie materii. Nie było ono dotychczas poznane ani teoretycznie ani empirycznie zarówno przez starą-oficjalną naukę ziemską jak i przez alternatywną naukę. Stąd mam przyjemność być pierwszym naukowcem jaki nie tylko odkrył jego istnienie i wyjaśnił jego mechanizm, ale także wskazał przykłady jego manifestowania się i najważniejsze atrybuty. Jego dokładniejszy opis przytoczony jest w podrozdziale H8.1, z praktycznymi zastosowaniami podanymi w podrozdziale NB2. Wszystkie prawa telekinetyzowywania materii wynikają z praw jakie rządzą powstawaniem, własnościami, i zachowaniem się owych wzajemnych oddziaływań drgających materii z przeciw-materią, które w podrozdziale H8.1 opisane zostały modelem telekinetyzowania.
#2B. Ruchy telekinetyczne. Są one następstwem przemieszczenia przeciw- materialnego duplikatu jakiegoś obiektu, jakie to przemieszczenie za pośrednictwem oddziaływań grawitacyjnych przenoszone jest potem na materialną cześć tego obiektu. (Tj. ruch telekinetyczny reprezentuje jakby powodowanie przemieszczeń obiektów poprzez uchwycenie i przemieszczenie ich "duchów".) Po bardziej szczegółowe wyjaśnienia zjawiska telekinezy patrz podrozdział H6.1 niniejszej monografii. Wszystkie prawa ruchu telekinetycznego wynikają z praw jakie rządzą oddziaływaniami ruchowymi przeciw-materii na materię.
#2C. Efekt telekinetyczny. Jest to zjawisko (albo mechanizm działania zjawisk) zachodzące w przeciw-materii, jakie reprezentuje samo-mobilność, czyli odwrotność inercji odniesioną do przeciw-materii - będącą także odwrotnością tarcia. Dzisiejszej nauce ziemskiej efekt ten również nie jest jeszcze teoretycznie znany. Ja mam więc przyjemność bycia pierwszym naukowcem, który go teoretycznie opisał i wyjaśnił, przyporządkowując mu nazwę "efekt telekinetyczny". Jego wstępne opisy zawarte zostały w podrozdziale H6.1 niniejszej monografii, zaś poszerzenie tego opisu przytoczone jest w podrozdziałach K1 i L1. Wszystkie prawa jakie rządzą efektem telekinetycznym, oraz wynikającym z niego zjawiskiem telekinezy, wynikają z praw jakie w przeciw-świecie rządzą ową unikalną własnością przeciw-materii będącą odwrotnością inercji, jaką nazywam "samo-mobilnością".
#3. Zjawiska fizykalno-intelektualne, indukowane przez naturalne programy przechowywane w przeciw-materii. Wynikają one z faktu, że niektóre procesy wywodzące się z intelektualnych atrybutów przeciw-materii, a także realizowane przez te atrybuty, muszą wyzwalać fizykalne manifestacje. Najlepszym przykładem takich zjawisk fizykalno- intelektualnych jest rodzaj siły tarcia, jaki musi być formowany podczas przemieszczania się naturalnych programów przeciw-świata na wskroś objętości przeciw-materii. (Ta monografia wyjaśnia, że owo "tarcie" jest tym, co nauka opisuje z użyciem terminu "grawitacja".) Zjawiska fizykalno-intelektualne należy jednak odróżniać od zjawisk czysto intelektualnych. (Zjawiska czysto intelektualne wynikają z faktu, że każda indywidualna cząsteczka przeciw-materii posiada pamięć jaka zawiera wpisany w nią jakiś naturalny program wykonawczy, że cząsteczka taka wykazuje inteligencję i stąd jest zdolna do zrealizowania tego wpisanego w nią naturalnego programu, oraz odznacza się wolą do entuzjastycznego realizowania tego co zostało jej zlecone zawartym w niej programem. Zauważ, że dokładnemu opisowi zjawisk czysto intelektualnych zachodzących w przeciw-materii poświęcony jest cały odrębny rozdział I.) Do chwili pisania niniejszego ustępu zdołałem zidentyfikować następujące zjawiska fizykalno-intelektualne:
#3A. Energia. Zachowanie się cząsteczek przeciw-materii definiowane jest przez specjalne programy informatyczne, jakie opisują jak cząsteczki te w danej chwili mają się zachowywać. Więcej informacji o owych programach zawarte jest w następnym rozdziale I, jaki opisuje inteligentne atrybuty przeciw-materii. Programy te mogą się przemieszczać z jednej cząsteczki przeciw-materii, do innej cząsteczki przeciw-materii, dyktując tym cząsteczkom jak mają się zachowywać. Przez dzisiejszą naukę takie "programy zachowania" cząsteczek przeciw-materii opisywane są terminem "energia" (po szczegóły patrz podrozdziały JE9 i JE9.1). Aczkolwiek nauka zienska potrafiła zaobserwować fakt ich istnienia i przemieszczania się, nie potrafiła dokładniej wyjaśnić czym właściwie energia jest. Wszystkie zjawiska energetyczne z naszego świata są więc następstwem wędrówki odnośnych programów informatycznych z jednych zgrupowań inteligentnej przeciw-materii na inne. Natomiast wszelkie prawa rządzące energią i jej przemianami, wynikają z praw przeciw-świata odnoszących się do naturalnych programów jakie opisują odnośne zachowania zgrupowań przeciw-materii. Dla przykładu, ponieważ programy energii zawarte w przeciw-materii typowo nie mogą być ani tworzone ani niszczone, a jedynie mogą one zmieniać objętość przeciw- materii w jakiej w danej chwili rezydują i jakiej zachowaniem kierują, stąd do energii stosuje się podobne "prawo bilansu" jakie odnosi się też do programów i substancji. Ponieważ programy te dla ludzi są niezniszczalne i jedynie wszechświatowy intelekt wie jak je formować, stąd również do energii stosuje się prawo, że ludzie nie mogą jej ani wytworzyć ani zniszczyć, a jedynie przegrupować lub przetransformować z jednej formy na inną. Itd., itp.
#3B. Czas. Dotychczasowe definiowanie czasu przez starą naukę ziemską, jako niezmiennego "czwartego wymiaru", Koncept Dipolarnej Grawitacji deklaruje jako całkowicie błędne. W nowym Koncepcie Dipolarnej Grawitacji czas okazuje się bowiem przepływem kontroli wykonawczej przez programy zawarte w naszych duplikatach przeciw-materialnych - patrz jego opisy w podrozdziałach H9.1 i M1. Stąd, zgodnie z Konceptem Dipolarnej Grawitacji, upływ czasu może być cofany do tyłu, spowalniany, przyspieszany, przestawiany do przodu, itp. Można też budować "wehikuły czasu" jakie przemieszczały nas będą w czasie. Wszystkie więc prawa rządzące czasem wynikają z praw jakie rządzą przepływem kontroli wykonawczej przez algorytmy z naszych duplikatów przeciw-materialnych. Stąd muszą one być bardzo podobne do praw jakie rządzą zachowaniem się dzisiejszych programów komputerowych.
#3C. Pole grawitacyjne. Wprawdzie dzisiejsza nauka jest świadoma jego istnienia i nawet opisała jego podstawowe atrybuty oraz prawa nim rządzące, jednak nie potrafi wyjaśnić ani czym ono jest, ani jaka jest jego natura. Przykładowo nawet w chwili aktualizowania tego ustępu, czyli niemal 20 lat po sformułowaniu przeze mnie Konceptu Dipolarnej Grawitacji i formalnym udowodnieniu że grawitacja jest dynamicznym polem dipolarnym, stara nauka ziemska ciągle upierała się że pole grawitacyjne ma charakter statycznego pola monopolarnego. Zgodnie z moją obecną interpretacją, pole grawitacyjne jest to po prostu rodzaj siły tarcia, jaka zostaje uformowana podczas przepływu energii (czyli "programów zachowaniowych") z jednych cząsteczek przeciw-materii do innych. Szersze opisy moich rozważań na temat natury pola grawitacyjnego przytoczone są w podrozdziale JE3.7.1 niniejszej monografii. Wszystkie prawa rządzące grawitacją wynikają więc z własności owej siły tarcia jaka powstaje podczas przepływu naturalnych programów rezydujących w przeciw-materii.
#3D. Wzbudzenie grawitacyjne. Zgodnie z Konceptem Dipolarnej Grawitacji, przeciw-materia dzieli się na dwie odmienne klasy, tj. wzbudzoną grawitacyjnie - czyli taką jaka może oddziaływać z materią z naszego świata, oraz niewzbudzoną grawitacyjnie - czyli taką która może oddziaływać tylko z inną przeciw-materią. Zasadnicza różnica pomiędzy tymi dwoma klasami sprowadza się jedynie do odpowiedniego zapisu w inteligentnej pamięci przeciw-materii, oraz spowodowanej tym zapisem zmiany w zachowaniu się przeciw-materii.
#3E. Wzbudzenie konfiguracyjne. Polega ono na adoptowaniu przez niektóre cząsteczki przeciw-materii takiego programu, że ich oddziaływanie z inną przeciw-materią lub z materią posiada charakter ukierunkowany (a więc niejednakowy i zależny od kierunku w jakim oddziaływanie to następuje). W rezultacie wzbudzenie to zaczyna być źródłem najróżniejszych cech konfiguracyjnych zarówno samej przeciw-materii, jak i materii z jaką przeciw-materia ta oddziaływuje. Przykładowo właśnie dzięki wzbudzeniu konfiguracyjnemu formowane są odmienne cząsteczki elementarne i odmienne pierwiastki, jest ono odpowiedzialne za odmienne stany skupienia występujące zarówno w materii jak i w przeciw- materii, itp.
#3F. Podporządkowanie osobnicze. Zgodnie z Konceptem Dipolarnej Grawitacji, określona objętość zarówno wzbudzonej jak i niewzbudzonej grawitacyjnie przeciw- materii może zostać przeprogramowana w szczególny sposób, tak że inteligentnie podporządkowywuje się ona określonemu intelektowi i staje się nośnikiem jego programów i zapisów pamięciowych (tj. jego "duchem" i "duszą"). W ten sposób poszczególne intelekty zarówno indywidualne jak i zbiorowe posiadają podporządkowane sobie określone ilości przeciw-materii, jaka staje się nośnikiem ich rejestrów, ich energii moralnej, ich energii życiowej, ich przeciw-ciała, ich karmy, ich pamięci długoterminowej, ich inteligencji, itp. Organem który zdaje się zarządzać ową podporządkowaną danemu osobnikowi przeciw- materią jest organ sumienia opisany w podrozdziałach I4.1.2 i I5.3.
#4. Zjawiska intelektualne. Te wynikają wyłącznie z inteligentnych atrybutów przeciw- materii, a więc z jej zdolności do przechwytywania i gromadzenia informacji, pamiętania, myślenia, komunikowania się, wydawania rozkazów, itp. Zjawiska z tej grupy omawiane są wyczerpująco w rozdziale I, stąd tutaj ich prezentowanie zostanie pominięte.
Trzy ze zjawisk wyszczegółnionych powyżej, mianowicie efekt telekinetyczny, wibracje telepatyczne, oraz magnetyczny model czasu, posiadają szczególnie istotne znaczenie dla urządzeń opisywanych w niniejszej monografii. Stąd ich przebiegi i charakterystyka będą wstępnie opisane w niniejszym rozdziale. Zjawiska te w przyszłości staną się fundamentalne dla takich nowych dyscyplin postulowanych przez Koncept Dipolarnej Grawitacji, jak fizyka przeciw-świata, mechanika przeciw-świata, medycyna przeciw-świata, czy inżynieria przeciw-świata.
Zaawansowanie nauk badających zjawiska przeciw-świata otworzy dla użytku ludzkości różnorodne źródła korzyści. Doskonałego przeglądu tych korzyści dostarczy już opis z podrozdziału H11. W tym miejscu warto jednak zwrócić uwagę czytelnika na te korzyści, które są przedmiotem rozważań już następnych rozdziałów. Należą do nich m.in.: budowanie bezpaliwowych urządzeń energetycznych (siłowni telekinetycznych - patrz rozdział K), budowanie urządzeń napędowych bazujących na wykorzystaniu efektu telekinetycznego (tj. wehikułów telekinetycznych - patrz rozdział L), budowanie urządzeń zmieniających upływ czasu (tj. wehikułów czasu - patrz rozdział M), oraz budowanie urządzeń łącznościowych wykorzystujących fale telepatyczne jako nośnik informacji (tj. telepatyzerów i TRI - patrz rozdział N).

=> H4.2.
Antworten to top



Gehe zu:


Benutzer, die gerade dieses Thema anschauen: 1 Gast/Gäste